Przedłużająca życie Sutra Kannon w dziesięciu wersach

Sutra Kannon w dziesięciu wersach (chiń. Shiju Guanyinjing, jap. Jikku Kannongyō, 十句觀音經) jest uważana za najkrótszą sutrę, gdyż składa się zaledwie z 42 chińskich ideogramów. Inną jej nazwą jest Przedłużająca życie Sutra Kannon w dziesięciu wersach (chiń. Yanming shiju Guanyinjing, jap. Emmei jikku Kannongyō, 延命十句觀音經). Dwa dodatkowe ideogramy (延命) dodał Hakuin Ekaku (白隠慧鶴; 1685–1768), nauczyciel buddyjski z japońskiej szkoły rinzai w okresie Edo (1600-1868). Sutra ta należy do tradycji mahajany i często uważana była za tzw. fałszywą sutrę (chiń. weijing, jap. gikyō, 僞經), tzn. sutrę powstałą w Chinach, nie będącą zapisem słów Buddy Śākyamuniego. W buddyzmie japońskim uważa się, że recytacja Przedłużająca życie Sutra Kannon w dziesięciu wersach przynosi ogromną zasługę.

Powstanie sutry nie jest do końca znane. Przypuszcza się, że autorem jej jest jeden z mnichów chińskiej szkoły tiantai, który streścił 25 rozdział Sutry Lotosu Tajemnego Prawa (sanskr. Saddharmapuṇḍarīka-sūtra, chiń. Miaofalianhuajing, jap. Myōhō renge kyō, 妙法蓮華經) poświęcony wierze w bodhisattwę Awalokiteśwarze, przez co tekst był bardziej przystępny dla świeckich wyznawców.

Najstarszym dziełem wspominającym po raz pierwszy o Sutrze Kannon w dziesięciu wersach jest napisany w 1269 roku Kronika buddów i patriarchów (chiń. Fozu tongji, jap. Bussōtōki, 佛祖統紀) autorstwa Zhìpána (jap. Shiban, 志磐; 1220-1275), mnicha chińskiej szkoły tiantai. W Japonii, jeśli wierzyć legendzie głoszonej przez Hakuina, Reikū, mnich ze szkoły rinzai, poproszony przez cesarza Reigena (1663-1687) o znalezienie sutry buddyjskiej, która ma najsilniejszą moc czynienia cudów, wskazał właśnie ten tekst. Hakuin pisał o tym w Zapiskach cudów Przedłużającej życie sutry Kannon w dziesięciu wersach (jap. Emmei jikku Kannongyō reigenki, 延命十句觀音經霊験記) w 1759 roku.